Be yourself

Bir şarkı çalar, o an dünyan değişir, bedenin olduğun ortamda olur ama aklın? Ya kalbin? Ordalar mı? Bence değiller. Boşver olmasınlar zaten. Yine aklın O’na gitti değil mi? Bırak gitsin. Ne zaman alabildin ki aklını O’ndan? Ne zaman düşünmemezlik yaptın ki? Yaşadığınız milyonlarca şeyi ne zaman aklından çıkartabildin ki? Çıkartma boşver. Her düşündüğünde ilk gün olduğu gibi heyecan var içinde değil mi? Ah, bende de. Bazen olmayınca olmuyo işte. Gelmiyo. Ama en kötüsü ne biliyor musun? Sende gidemiyorsun. İstesende gidemiyorsun. Gitsende o senin olmayacak artık, en önemlisi bunu biliyorsun. İşte bu yüzden gidemiyorsun ya sende… En çokta bu yoruyor ya insanı. Durup durup kendime ne diyorum biliyor musun? “Ne kadar acı çekersem çekiyim hepsi yaşadıklarımıza değer. En önemlisi O’na değer.” Her şey bu kadar değil aslında. Daha günlerce, haftalarca, aylarca, hatta belki sende benim gibi yıllarca acı çekeceksin. Tanıştığın her insanda biraz onu arayacaksın ama bulamayacaksın. Bulamazsında. Çünkü o çok başka. Bir daha asla onun gibisini bulamayacaksın, kimseyi onun gibi sevemeyeceksin. Evet deniyceksin ama sevemeyeceksin, sevemezsin. Kimse o değil ki. Sen kimi seversen sev sol göğsünün altında hep biraz “O” olucak. Zamanla alışacaksın. Bir bakmışsın aylar kim bilir yıllar geçmiş ve sen onun sesini bile duymamışsın. Ama biliyor musun onun umrunda bile değilsin. En çokta bu yakar ya insanın canını, sonra alışacaksın yavaş yavaş. Karşılaşmak için takıldığı yerlere gideceksin ama hiçbir zaman onu göremeyeceksin. Bende göremedim. Görsemde bir şey değişmezdi zaten…